Korte overwegingen en verhalen

bij verschillende levensthema's

Water geven

Ik geloof dat we moeten leren te wachten.

Zoals we ook moeten leren te scheppen.

We moeten geduldig de graankorrels zaaien,

de aarde waarin ze gezaaid zijn,

koppig water blijven geven

en de planten verder hun tijd gunnen.

We kunnen een plant nu eenmaal

niet voor de gek houden.

Maar we kunnen haar wél water geven,

geduldig, elke dag, met begrip,

met nederigheid, maar ook met liefde.

 

Vaclav Havel (1936-2011)
Tjechisch schrijver, dissident en politicus

Wandelen langs het strand                                  Ervaringen van een geestelijk verzorger

Ik loop langs de vloedlijn op het strand. De wind in mijn haren en mijn ogen gericht op de golven… Het ruisen van de zee geeft mij rust en ik laat mijn gedachten de vrije loop. Flarden van herinnering komen af en aan. Flarden van verhalen doemen op… Verhalen van patiënten die aan mij als geestelijk verzorger in het ziekenhuis zijn toevertrouwd.

Een mevrouw vertelde mij over de moeilijke jaren die achter haar liggen, jaren gevuld met de ellende van een onveilige relatie. Maar ook jaren met een haperende gezondheid. En toch zag ik iemand met een enorme veerkracht. Toen ik haar vroeg wat haar op de been hield antwoordde zij: ‘’Iedere dag rijd ik met mijn rolstoel naar de waterkant. Daar sta ik een tijdje stil en vertrouw ik mijn zorgen toe aan de golven. En op een of andere manier komt er dan rust over mij heen en ontvang ik energie terug van de beweging van het water”.

Ook herinner ik mij het verhaal van een patiënte die iedere dag luisterde naar een lied van BLØF, getiteld Zoutelande. Dit lied stond symbool voor haar verlangen naar de zee en het strand bij Zoutelande. Op die plek was zij als kind vaak geweest in het vakantiehuis van haar ouders. Dolgraag zou zij nog een keer er naar toe gaan, maar het was maar de vraag of dit – gezien haar beperkte levensverwachting – nog werkelijkheid zou worden. Op een dag zie ik op de facebookpagina van de stichting Ambulancewens een foto voorbij komen, met een man en vrouw in de ambulance op het strand. En hoewel zij onherkenbaar in beeld gebracht waren,  herkende ik mijn patiënte – samen met haar zoon – op het strand van Zoutelande. Een prachtige foto, genomen vanuit de ambulance, met de blik gericht op zee. Ik besefte meteen wat dit voor mevrouw moest betekenen.

Ik loop verder langs het strand. Dan ga ik richting de duinen en kijk nog eenmaal naar de zee.
De verhalen laat ik achter in de golven.

Diny Wolters

Verdriet

‘Wat is er nou?’ vraagt de moeder aan haar huilende kind. ‘Ik heb verdriehiet,’ huilt het kind. Voor het kind – en van tijd tot tijd zijn we allemaal dat kind – is dat misschien wel een van de moeilijkste vragen die gesteld kunnen worden: Wat is er nou? Het is fijn als er iemand met je mee wil kijken, maar het is ook moeilijk om uit te leggen wat je precies voelt. Verdriet is op de een of andere manier altijd een vergaarbak van allerlei gevoelens en emoties. Meestal weet je zelf niet eens wat er allemaal in die vergaarbak  borrelt.

Naast pijn is er een flink portie boosheid of zelfs woede. Soms ook onbewust. Woede om iets, iemand, een situatie die er niet had moeten zijn. Een vijand in welke vorm dan ook, vaak heel ongrijpbaar.

Nu weten we toch al niet zo goed raad met boosheid, maar als we niet weten – en vaak weten we het niet – op wie of waarop we onze boosheid moeten richten, wordt het nog moeilijker. Dat geeft verwarring. Verwarring bij omstanders, maar het meest bij jezelf. Je weet niet goed wat er met je aan de hand is. Alles in je is in verwarring: een brok in je keel, een steen op je hart, een knoop in je maag en mist in je hoofd. En als een ander of jijzelf vraagt: ‘Wat is er nou?’ dan moet je ook nog verantwoorden wat je allemaal (niet) voelt. Maar je weet alleen dat je verdriet hebt, heel veel verdriehiet.

Uit: Ik heb verdriet. Uitgever: Ark Mission

Vicieuze cirkel

Als ik blijf doen wat ik altijd heb gedaan,
blijf ik krijgen wat ik altijd heb gekregen.

Als ik blijf kijken zoals ik altijd heb gekeken,
blijf ik denken als ik altijd heb gedacht.

Als ik blijf denken zoals ik altijd heb gedacht,
blijf ik geloven als ik altijd heb geloofd.

Als ik blijf geloven wat ik altijd heb geloofd
blijf ik doen wat ik altijd heb gedaan.

Als ik blijf doen wat ik altijd heb gedaan,
blijft mij overkomen wat mij altijd is overkomen.

Als me blijft overkomen wat me altijd is overkomen,
blijf ik voelen wat ik altijd heb gevoeld.

Maar als ik mijn ogen sluit
en voel mijn ware zelf vanbinnen

dan kom ik deze cirkel uit
en kan ik steeds opnieuw beginnen.

Anoniem

Vertrouwen & Overgave
Bij een bezoek aan een circus in Freiburg, raakte ik zo onder de indruk van de luchtacrobatiek dat ik me in de pauze aan de acrobaten voorstelde als één van hun grote fans. Ze nodigden mij uit bij hun training, gaven me vrijkaartjes, boden mij een maaltijd aan en stelden voor dat ik in de nabije toekomst een week met ze mee zou reizen. Ik zei ‘ja’… en we werden goede vrienden.

Op een dag zat ik met Rodleigh, de leider van de groep, in de caravan te praten. Hij zei: ‘Als ik spring, moet ik absoluut vertrouwen op degene die mij op moet vangen. Jij denkt misschien, net als de meeste toeschouwers, dat ik de grote ster ben van de trapeze. Maar de echte ster is Joe die me vangt. Hij moet me op exact het juiste moment uit de lucht plukken als ik mijn verre sprong naar hem maak’. …

‘Hoe lukt dat?’, vroeg ik.
‘Wel’, zei Rodleigh, ‘het geheim is dat ik het vangen geheel aan Joe overlaat en zelf niets doe. Als ik na mijn salto’s op Joe afkom, moet ik gewoon mijn armen en handen uitstrekken en wachten tot hij me vangt en me veilig thuisbrengt.’

‘Dus jij doet niets?’, zei ik verbaasd. ‘Niets’, herhaalde Rodleigh. ‘Het ergste wat een springer kan doen, is proberen de vanger te vangen. Het is niet de bedoeling dat ik Joe vang. Joe moet mij vangen. Als ik Joe’s  polsen  zou vastgrijpen, zou ik ze kunnen breken of hij zou de mijne kunnen breken. Dat zou het einde betekenen voor ons beiden! Een springer moet springen en een vanger moet vangen, en de springer moet met uitgestrekte armen en open handen erop vertrouwen dat zijn vangst er zal zijn.’

Henri Nouwen (1932-1996)

Ongestoorde ontwikkeling
Men moet de dingen
de eigen stille
ongestoorde ontwikkeling laten
die diep van binnen komt.
Die door niets gedwongen of versneld
kan worden.

Alles in het leven is groeien en vormt zich,
rijpt zoals de boom,
die zijn sapstroom niet stuwt
en rustig in lentestormen staat,
zonder angst dat er straks geen zomer kan komen.

Die zomer komt toch!
Maar slechts voor geduldigen
die leven alsof de eeuwigheid voor hen ligt,
zorgeloos,
stil en weids

Men moet geduld hebben
met onopgeloste zaken in ons hart
en proberen de vragen zelf te koesteren
als gesloten kamers
en als boeken
die in een zeer vreemde
taal geschreven zijn.

Het komt er op aan alles te leven.
Als je de vragen leeft,
leef je misschien langzaam
maar zeker,
zonder het te merken,
op een goede dag
het antwoord in.

Naar Rainer Maria Rilke (1875-1926)

De herberg

Dit mens-zijn is een soort herberg;
elke ochtend weer een nieuw bezoek.

Een vreugde, een depressie, een benauwdheid,
een flits van inzicht komt
als een onverwachte gast.

Verwelkom ze, ontvang ze allemaal gastvrij!
Zelfs als er een menigte verdriet binnenstormt
die met geweld je hele huisraad kort en klein slaat.

Behandel dan toch elke gast met eerbied.
Misschien komt hij de boel ontruimen
om plaats te maken voor extase…

De donkere gedachte, schaamte, het venijn,
ontmoet ze bij de voordeur met een brede grijns
en vraag ze om erbij te komen zitten.

Wees blij met iedereen die langskomt.
De hemel heeft ze stuk voor stuk gestuurd
om jou als raadgever te dienen.

Mevlana Rumi (1207-1273, Perzië)

Afwateringskanaal of waterbekken?

Wees verstandig en maak jezelf tot een waterbekken en niet tot een afwateringskanaal. Kijk maar eens naar een afwateringskanaal. Een afwateringskanaal loost het water onmiddellijk zodra het water binnenkomt. Bij een waterbekken is dat anders. Een waterbekken wacht totdat het geheel vol is. Dan pas begint een waterbekken over te lopen.

Een waterbekken deelt uit van eigen volheid, terwijl het zelf gevuld blijft. Liefde vloeit over. Ze houdt voor zichzelf wat ze zelf nodig heeft. En wàt ze heeft wil ze in overvloed hebben, om rijk te kunnen zijn ook voor anderen.

Kijk naar de bron! Kijk naar de bron zelf van het leven. Laat eerst jezelf vullen. Laat daarna wat de bron je nog méér geeft overvloeien naar anderen. Liefde stroomt over. Je leeg laten lopen is niet wat liefde vraagt. Voor wie kun je goed zijn als je voor jezelf slecht bent?

Zie naar de bron van het leven. Vul eerst jezelf. Zoveel dat je overvloeit naar anderen. Dan zal ik graag genieten van jouw overvloed.

Bernardus van Clairvaux (1090-1153)

Geef nooit op!

Er kwam een man, een pechvogel, bij de oude wijze vrouw. De man klaagde met grote vertwijfeling over de moeilijkheden die het leven hem bracht. “Iedereen gooit stenen op mijn weg, ik ben mijn leven echt zat”, zei hij.

Toen vertelde de vrouw hem het verhaal van een ezel. Het dier was het bezit van een arme boer.  Op een dag viel het in een diepe put en kon er op eigen kracht niet meer uitkomen.

Het dier balkte erbarmelijk, terwijl de boer vertwijfelde en uiteindelijk tot de slotsom kwam dat de ezel toch al heel oud was en dat de put binnenkort toch gedempt zou moeten worden, dus had het geen zin meer om de ezel te redden.

De boer nodigde zijn buren uit om hem te helpen. Gezamenlijk begonnen ze aarde in de put te gooien om die zo te vullen. De ezel brulde, maar na een poosje hield zijn geroep ineens op.

Na nog meer aarde keek de boer over de rand van de put en wat hij zag verbaasde hem: met elke schep aarde die op zijn rug viel, deed de ezel iets wonderlijks;

hij schudde de aarde af en ging er bovenop staan. Hoe meer aarde er door de boer en zijn buren in de put werd gegooid, hoe hoger hij kwam. Tot na enige tijd de kop van de ezel boven de rand van de put uitkwam – en het dier eruit kon springen.

De wijze vrouw zei tegen de man tegenover haar: “Opgeven is de oplossing niet. Ook al geeft het leven je een zware last op je rug, schud het af.

Het is je kans. Alleen jij zelf kunt je leven veranderen!”

 

Erich Kaniok

Uit: Lente in je hart. Verhalen en parabels uit Oost & West.

Zegen of niet?

Er leefde eens een man aan de noordelijke grens van China. Op een dag rende zijn paard zomaar weg naar de nomaden aan de andere kant van de grens. Iedereen trachtte hem te troosten, maar hij zei: ‘Waarom weten jullie zo zeker dat dit geen zegen is?’

Enkele maanden later kwam zijn paard terug en nam een prachtige hengst van de nomaden mee. Iedereen feliciteerde hem, maar de man zei: ‘Waarom weten jullie zo zeker dat dit geen ongeluk is?’

Hun huishouden was een fraai paard rijker, waarop de zoon graag reed. Op een dag viel hij en brak zijn heup. Iedereen probeerde hem te troosten, maar de vader zei: ‘Waarom weten jullie zo zeker dat dit geen zegen is?’

Een jaar later trokken de nomaden in grote getale de grens over en iedere weerbare man greep zijn boog en trok ten strijde. De kreupele zoon kon niet mee. De Chinese grensbewakers streden dapper, maar verloren negen van de tien man. Alleen doordat de zoon kreupel was, overleefde hij. Zo konden hij en zijn vader voor elkaar blijven zorgen.

Stephan de Jong
Uit: Verhalen van levenskunst

Angst

Angst kan zeer verlammend werken.
Angst is even groot als je eigen verbeelding,
dus als je denkt, dat er een groot gevaar is,
is je angst ook groot.

Als je denkt dat het niet veel voorstelt,
is ook je angst niet groot.

Angst houdt ons tegen en weerhoudt ons ervan in het leven de juiste stappen te nemen.

Als we echt goed naar
onze angsten kijken,
zien we dat ze geen basis
hebben in de werkelijkheid,
niet gebaseerd zijn op feiten.

De angst ontstaat alleen door de gedachte aan wat er zou kunnen gebeuren.

Het enige wat angst kan doen verdwijnen
is het leven recht in het gezicht te zien
zonder wat voor vooronderstelling dan ook.

Denk eraan dat je diepste angsten de hoeders zijn van je grootste krachten.

 

Mansukh Patel en Rita Goswami

De kracht van een ritueel

Groot verdriet kan als een storm door je leven razen. Terwijl de buitenwereld verwacht dat je de draad op een gegeven moment oppakt, kun je amper de energie opbrengen om de gewone dingen te doen. Wat kan helpen is het inlassen van kleine rituelen. Ze geven structuur aan je dag en stellen je in staat om bewuster van de ene naar de andere situatie over te stappen. Een ritueel fungeert als een soort ankerpunt. Het verdriet mag er zijn, maar er mag en kan ook weer ruimte zijn voor andere zaken. Met een kleine symbolische handeling kun je even contact maken met je eigen kern, de bron waaruit je put, om van daaruit gesterkt verder te gaan.

Verzin een klein ritueel: steek een kaarsje aan bij de maaltijd of bij de foto van een dierbare, zet op een vast moment je lievelings-CD op en luister daar bewust naar. Loop elke ochtend door de tuin en adem de buitenlucht heel diep en bewust in. Zoek iets wat bij jou past en leg de lat niet te hoog. De kracht schuilt in de herhaling.

Saskia de Jong en Paul Anzion.

Uit: Troosten. Met hoofd, hart en handen.
Fort Averbode. 2011.

Afscheid

Als je van iemand houdt en als je van hem gescheiden bent, als hij weg is, kan niets de leegte van zijn afwezigheid vullen. Je moet dat niet proberen, je moet eenvoudig aanvaarden en volharden. Dat klinkt erg hard, maar het is ook een grote troost, want, zolang de leegte werkelijk leeg blijft, blijf je daardoor met elkaar verbonden.

Het is fout te zeggen: God vult die leegte, Hij vult haar helemaal niet, integendeel. Hij houdt die leegte leeg en helpt ons zo de vroegere gemeenschap met elkaar te bewaren, zij het ook in pijn. Hoe mooier en rijker de herinnering des te moeilijker de scheiding.

Maar dankbaarheid verandert de pijn der herinneringen in stillte vreugde.
De mooie dingen van vroeger zijn geen doorn in het vlees, maar een kostbaar geschenk dat je meedraagt.
Je moet zorgen dat je niet in je herinneringen blijft graven en je erin verliest: een kostbaar geschenk bekijk je niet aldoor, maar alleen op bijzondere ogenblikken.
Buiten die ogenblikken is het een verborgen schat, een veilig bezit.
Dan wordt het verleden een blijvende bron van vreugde en kracht.

Dietrich Bonhoeffer (1906-1945)

Omgaan met verlies

Als het gaat om omgaan met verlies, is het handig om te denken aan het volgende beeld. Er is een (diep) dal.
Aan de ene kant van het dal is de gebeurtenis, het verlies.
Aan de andere kant van het dal is er het leven na het verlies, het leven dat doorgaat.
Veel mensen willen meteen van de ene kant naar de andere kant. Wil het verlies op een goede manier verwerken, dan moet je door dat dal heen. Soms is dat een diep dal, maar onderin dat dal zit pas de werkelijke aanvaarding van het verlies.
Eerst met de aanvaarding komt de overgave en kan de energie weer vrij stromen waardoor er nieuwe perspectieven ontstaan.

Of het nu om verlies van een dierbare gaat, een baan, of verlies van gezondheid. Je moet daar geweest zijn, dat gevoeld hebben.
Dat is ook een kwestie van moed, geduld en vertrouwen. Dat je het aankunt om door dat dal te gaan. Maar zolang het verdriet en de pijn er niet mogen zijn, is er geen sprake van aanvaarding en kun je niet goed verder.
Vaak zijn niet het verdriet en de pijn zelf het probleem, maar dat het weg moet, dat het er niet mag zijn, en dat alles zo snel mogelijk weer normaal moet worden.

Nicole Koopman, coach, trainer en haptonoom

Uit: Troosten. Met hoofd en handen. Saskia de Jong en Paul Anzion. Fort Averbode. 2011.

Pluk de dag
Ik lees meer en ik poets minder. Ik kan rustig in een stoel gaan zitten genieten. Zonder me druk te maken over klussen rondom huis.

Ik breng nu meer tijd met familie en vrienden door dan dat ik vergader.

Ik probeer te genieten en mijn momenten te koesteren.

Ik bewaar niet meer alles. Het goede servies mag nu gebruikt worden.

Mijn duurste kleding doe ik aan als ik er zin in heb. Het lekkerste geurtje gebruik ik op ieder moment. ‘Ooit’ en ‘misschien op een dag’ verliezen hun grip op mijn woordenschat. Als het de moeite waard is om te zien, te horen, te voelen, te ervaren, dan doe ik het nu.

Het zijn de kleine gave dingen, die ik niet langer uitstel. Mijn tijd is beperkt. Ik kies voor de mooiste, belangrijkste en fijnste ervaringen.

Ik probeer heel hard om datgene wat glans geeft aan mijn dag zeker niet uit te stellen. Ik wil ieder moment dat er te lachen valt, ook keihard lachen.

Ik wil iedere ochtend als ik wakker word de dag zien als een hele bijzondere dag. Elke dag, elk uur, elke minuut, elke ademhaling is een geschenk. Het leven is misschien niet altijd het feestje waarop  we gehoopt hadden. Maar nu we er toch zijn kunnen we
beter dansen. Pluk de dag.

Anne Wells    Uit: voor positiviteit

Stilte

Een eenzame monnik kreeg eens bezoek van een groep mensen. Nieuwsgierig vroegen ze hem wat voor nut het leven in stilte had.

De monnik, die net een emmer water uit een bron omhoog haalde, zei: “Kijk eens in de bron. Wat zien jullie?” De mensen tuurden naar het water en zeiden: “We zien helemaal niets.”

Wat later herhaalde de monnik zijn vraag. “Kijk nog eens. Wat zien jullie nu?”
De mensen bogen zich over de rand.

“We kunnen in de weerspiegeling onszelf zien!” “Juist,” zei de monnik. “Eerst was het water onrustig en zagen jullie niks. Stilte zorgt ervoor dat je jezelf kunt zien.”

Wat later zei de monnik weer: “Kijk nu nog een keer in de bron. Wat zien jullie nu?” Ze keken en riepen uit: “Nu zien we de stenen op de bodem van de bron!” “Juist,” beaamde de monnik, “als je maar lang genoeg wacht en opgaat in stilte, kun je de grond van alles aanschouwen.”

Leo Kaniok

Levenstempo

Ieder mens heeft zijn eigen tempo. Wat is jouw eigen, zeer persoonlijke tempo? Wanneer ben jij uit de bocht gevlogen?

Bij welke gelegenheden heb je gemerkt dat je de macht over het stuur verloor?

Het gaat om je eigen tempo te vinden. Dat kun je bijvoorbeeld doen door je innerlijke ruimte te leren aanvoelen.

Als jij in harmonie bent met jezelf, als je innerlijk tot rust komt en samenvalt met jezelf, dan voel je welk tempo bij jou hoort.

En als je dit tempo leeft, dan zal ook jouw leven vrucht dragen.

Dan wordt je leven gaaf en heel, en ook voor anderen een bron van zegen.

Anselm Grün
Uit: Betoverend licht

Levenskunst

Een rijke fabriekseigenaar zag tot zijn afschuw een visser lui naast zijn boot liggen en een sigaret roken. ‘Waarom ben je niet aan het vissen?’ vroeg de fabriekseigenaar. ‘Omdat ik genoeg vis heb gevangen voor vandaag’, zei de visser.

De man: ‘Waarom vang je er niet nog een paar?’
De visser: ‘Wat zou ik ermee moeten?’
‘Je zou geld kunnen verdienen’ luidde het antwoord.

‘Daarmee zou je een motor op je boot kunnen laten monteren om verder de zee op te gaan en meer vis te vangen. Dan zou je genoeg verdienen om nylon netten te kopen. Die zouden je meer vis en meer geld opleveren. Al gauw zou je genoeg geld hebben om twee boten te bezitten… misschien wel een hele vloot. Dan zou je een rijk man zijn net als ik.’

‘Wat zou ik dan doen?’ vroeg de visser. ‘Dan zou je werkelijk van het leven kunnen genieten’ zei de fabriekseigenaar.

‘En wat denk je wat ik nu aan het doen ben?’ antwoordde de visser.

 

Levensweg

Vele wegen kent het leven, maar van al die wegen

is er één die jij te gaan hebt.

Die ene is voor jou. Die ene slechts.

En of je wilt of niet, die weg heb jij te gaan.

De keuze is dus niet de weg, want die koos jou.

De keuze is de wijze hoe die weg te gaan.

Met onwil om de kuilen en de stenen

met verzet omdat de zon een

die door ravijnen gaat, haast niet bereiken kan.

Of met de wil om aan het einde van die weg

milder te zijn, en wijzer, dan aan het begin.

De weg koos jou, kies jij ook hem?

 

Onbekend

 

Hoop
Hoop
diep in onszelf dragen we hoop: als dat niet het geval is, is er geen leven.

Hoop
is een kwaliteit van de ziel
en hangt niet af van wat er in de wereld gebeurt.

Hoop
is niet voorspellen of vooruitzien.
Het is een gerichtheid van het hart, voorbij de horizon verankerd.

Hoop
in deze diepe krachtige betekenis
is niet hetzelfde als vreugde
omdat alles goed gaat
of bereidheid je in te zetten voor wat succes heeft.

Hoop
is ergens voor werken
omdat het goed is,
niet alleen omdat het kans van slagen heeft.

Hoop
is niet hetzelfde als optimisme;
evenmin de overtuiging
dat iets goed zal aflopen. 
Wel de zekerheid dat iets zinvol is,
ongeacht de afloop,
het resultaat.

Vaclav Havel (1936-2011)

Eenzaamheid

Soms voel ik me alleen. Anderen lijken me niet te begrijpen, en willen constant iets van me. Maar hoe het met mij gaat, interesseert niemand. Hoe ik dan ook verlang naar de nabijheid van lieve mensen, ik bel geen vriend op. Ik houd het bewust vol om alleen te zijn en zie de eenzaamheid onder ogen.

Ik concentreer me op mijn lichaam en voel waar deze droefheid zit. Meestal is het mijn borst. Dan ga ik met mijn bewustzijn deze droefheid binnen en neem ik ze waar. Ik laat ze toe, ze mag er zijn. Ja, mijn behoefte aan begrip, aan nabijheid wordt nu niet bevredigd.
Ik blijf alleen met mijn gedachten en door dit verdriet heen en dring door tot de bodem van mijn ziel.

En dan geloof ik dat er in mij een ruimte van de stilte is. Op die plek op de bodem van mijn ziel woont God in mij. Daar ben ik in harmonie met mijzelf. Daar kom ik in contact met het oorspronkelijke en onvervalste beeld dat God zich van mij heeft gemaakt.

Anselm Grün (1945)
Uit: Betoverend licht 

Aanvaarden

Vaak gaan we uit van hoe het leven moet zijn, in plaats van hoe het is. Dat geldt voor ons persoonlijke leven, maar ook voor de maatschappij als geheel. We willen de samenleving niet zien zoals die is, met alle ontwikkelingen, problemen en uitdagingen van dien. Maar wijzen haar af, verlangen terug naar een verleden dat vaak wordt geïdealiseerd. Als we onszelf of de samenleving willen vernieuwen, kan dat echter alleen als we aanvaarden hoe het nu is, als we uitgaan van de realiteit van vandaag.

Aanvaarden is niet je zomaar neerleggen bij wat zich voordoet, gelaten het leven nemen zoals het komt. Aanvaarden is niet het onderdrukken van gevoelens van onvrede. Want dat zou betekenen dat je de weerstand in jezelf ontkent, de boosheid, de angst, de kritiek. Aanvaarden is alle reacties en gevoelens onder ogen zien, ook aanvaarden dat je niet aanvaarden kunt.

Aanvaarden wil niet zeggen dat je geen gevoelens van verzet hebt, is niet het ontkennen van je verlangens naar verandering. Aanvaarden is alle gevoelens erbij laten horen, worstelen en rouwen, slapeloze nachten verduren. De pijn doorleven, de angst in de ogen kijken. Pas als je aanvaardt wat er is, is verandering mogelijk.

Karen Wassink. Uit: ‘Wat echt belangrijk is. Zingeving voor alledag.’ Uitgeverij Lannoo.

Loslaten

Loslaten kan helemaal niet. Zodra je dat begrijpt vind je rust.

Er wordt vaak gezegd dat je je gedachten moet loslaten, dat je niet moet blijven malen of piekeren. Dat klopt ook, malen of piekeren is nergens voor nodig. Maar zodra je over een gedachte gaat nadenken, vormt het je al en kan je dat niet meer loslaten.

Hoe het je vormt is al onderdeel van jezelf. En dat kan prima in positieve zin zijn als je besluit dat de gedachte die je ergens over hebt stom is, of je niet helpt. Dan zet je daar een andere gedachte tegenover die wel helpt. Die negatieve gedachte heb je dan niet losgelaten, je hebt er juist een positieve gedachten tegenover gezet.

Paul Veth

https://www.paulveth.com/loslaten-je-moet-juist-andersom-denken/